5 Aralık 2013 Perşembe

Çocuklar...

Bloguma Halil Cibran'ın en sevdiğim şiiriyle başlamak istedim; tüm dizelerine gönülden bağlandığım, oğlumun bana ait olmadığını, ona sahip olamayacağımı ve aslında gerçek sevginin de sahip olmaktan geçmediğini her dizesiyle acımasızca anlatan bu şiirle.
Öyle ki her okuduğumda dahada emin oluyorum Emir'e sahip olmaya çalışmak yerine onunla yan yana yürümeyi, beraber büyümeyi öğrenmem gerektiğine.
Umarım sizlerde benim kadar seversiniz bu şiiri.

Çocuklar
Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.
Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır.
Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil.
Çünkü ruhlar yarındadır,
Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz.
Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları
Kendiniz gibi olmaya zorlamayın.
Çünkü hayat geriye dönmez, dünle de bir alışverişi yoktur.
Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar.
Okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür
Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar.
Okçunun önünde kıvançla eğilin
Çünkü okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar
Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever.
 
Halil Cibran

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder